... και εκεί που έγειρα, τον πήρα...
τον ύπνο. Μην πάει ο νου σου στο πονηρό!
Εννοείται πως εάν δεν ερχόταν από μόνος του θα τον είχα διαολοστείλει, αλλά το'μαθε το ποίημα και αποφάσισε να το διαβάσει χωρίς πολλά παρακάλια.
Και το λοιπόν; (θα πεις και θα'χεις και δίκιο...)
Ε, δεν έχει άλλο. Απλώς ήρθε. Καλοδεχούμενος φυσικά γιατί από την πολλή δουλειά είχα καταντήσει φυτό (εξού κι ο κήπος ο ολάνθιστος!)
Άντε μέχρι να ξυπνήσω σας αφήνω για την ώρα και τα λέμε οσονούπω...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment